Day One - Welcome Home

...wake up...
Locked
User avatar
BioTech
Beheerder
Posts: 3721
Joined: 15 Dec 2008 22:54

Day One - Welcome Home

Post by BioTech » 13 Feb 2009 10:27

Het eerste wat je hoort als je weer bij bewustzijn komt is een serie slome, ritmische dreunen. Je denkt eerst dat het hoofdpijn is, het kloppen van je hart of iets anders lichamelijks, maar het geluid komt van de shuttle. Terwijl de duisternis waarin je gedachten zaten traag wegtrekt, je lichaam overal beurs voelt, pijn je zenuwen overspoelt en de waas over je ogen langzaam verdwijnt is dat alles wat je hoort.


Bonk.


Bonk.


Bonk


Bonk.


Het geluid gaat door in de tijd die je nodig hebt om volledig bij bewustzijn te komen. Terwijl steeds meer dingen duidelijk worden herinner je flitsen en flarden van de landing…nee, de crash.

…Het gerammel en getril van het schip toen je door de dampkring ging. Gekraak van moeren en bouten, vastgegespt in een stoel heen en weer geschud worden…

…De hitte, hoe warm het aan boord werd toen de wrijving het schip rood deed gloeien aan de buitenkant. Na maandenlang geslapen te hebben in de kou voelde het haast onbekend…

…De terugkeer van zwaartekracht. Je werd al in je stoel gedrukt, maar ineens voelde je daar je benen weer tegen de grond duwen. Er klonk gekletter en geplons achterin het schip toen de glasscherven die nog ronddreven op de grond vielen en de drijvende tomatensoep ineens als regen uit de lucht viel.

…De continue meldingen van Skynet dat de Oostkust en Heartland onder een onmogelijk storm bedekt waren. Heartland is centraal Amerika, waar NORAD ligt, dus het was onbereikbaar. Uiteindelijk was Portland, Oregon de beste optie. Een grote luchthaven aan de Westkust, meer dan duizend kilometer bij NORAD vandaan, maar veilig. De koers van Johnny zorgde ervoor dat jullie vlak boven het wolkendek bleven tot de landing werd ingezet…

…Het dumpen van de benzine om te voorkomen dat de hitte in de vleugel alles in brand zet. Een streep olie glijdt langs de ramen enkele momenten voordat een vonk door de hitte van re-entry alles in brand zet. Een kilometerslange brandende streep getrokken dwars door het luchtruim achter de Somnus aan.

Terwijl de herinneringen terug komen merk je dat het schip naar rechts hangt, alsof het gedeeltelijk op zijn zijkant ligt. Maar dat is niet mogelijk, want door de vleugels komt het schip altijd recht op zijn buik terecht. Meer herinneringen komen terug.

…Toen brak de vleugel. Op weg naar Portland brak minder dan 100 kilometer verwijderd van het vliegveld daar de vleugel af. Verwarmd door re-entry, onvoldoende beschermd door gebarsten keramiek dankzij de bom en blootgesteld aan ontzagwekkende g-krachten hield het metaal het niet meer. Met een geluid alsof het metaal zelf het uitschreeuwde van de pijn scheurde de vleugel zich los. Het schip kantelde, sirenes gingen af, snelheid minderde en de shuttle stortte naar beneden…

Voor sommigen van jullie houden daar de herinneringen op. Bewusteloos geslagen door de plotselinge draai en de g-krachten hield het avontuur op. Katya, Noah, Johnny, Joseph, Mick en Raffi verloren hun bewustzijn. Justin, Evey en Vladimir hebben meer herinneringen.

…Bewusteloze lichamen die als lappenpoppen rond schoten, vastgebonden aan hun stoel door krakende riemen. Iedere schok liet ze dansen, heen en weer schieten, maar zelfs de laatste drie bemanningsleden van de Somnus die nog bij bewustzijn waren lukte het niet veel beter om stil te blijven zitten…

…Tomatensoep, glasscherven en de losgeschoten bijl knalden met een noodvaart naar voren door het schip, helemaal naar de cockpit. Terwijl sommige stukken zich in de achterkant van stoelen boorden, schoot de rest langs armen en hoofden. Niet alle stukken misten en naast de steunen gedrukte lichaamsdelen werden blootgesteld aan langs schietend glas. Rode strepen ontstonden bij meerdere mensen in hun pakken, terwijl glas ze openreet. Wat overbleef boorde zich in de consoles, door de beeldschermen en versplinterde tegen de besturing…

…Met een lange serie zachte tikken schieten ook Raffi’s insecten naar voren. Ze slaan kapot tegen de ruiten, de console en de achterkant van de stoelen. Alsof je met de auto door een muggenzwerm rijdt, maar dan aan de binnenkant, de vernietigde consoles zijn nu ook bedekt met gebroken schilden en lekkende lijkjes…

… De bijl uit de Dostovei ramt zich millimeters naast Justin’s hand een scherm in terwijl hij er alles aan doet om het schip te redden.…

… Justin. Tollend, met slechts een vleugel stortte het schip neer, maar hij hield niet op met vechten. Zijn strijd om de Somnus veilig aan de grond te krijgen hield pas op toen hij met zijn laatste kracht en slechts een paar meter speling de shuttle recht trok. Een tweebaansweg die dwars door een klein stadje liep was waar het schip aan de grond kwam. Het landingsgestel werd eraf gescheurd toen het een huis raakte en het halve dak meenam. Een boom brak toen de resterende vleugel van het schip deze meetrok. Asfalt werd open gereten toen het schip met de neus eerst tegen de grond crashte. Ook Evey en Vlaidmir verloren toen het bewustzijn, Justin hield zijn handen aan de knuppel. De shuttle knalde tegen enkele auto’s aan die in een wir-war op de weg stonden, verpletterde ze onder zich en gleed op zijn buik verder…

…Schuin, afwijkend naar rechts gleed het schip door voordat het zich tegen een rode bestelbus boorde en die klap ook de laatste dreun was die Justin weg deed zinken in duisternis. Zijn laatste gedachte was dat niemand anders dit voor elkaar had kunnen krijgen, de perfecte piloot met de perfecte landing voor zulke vreselijke omstandigheden…

Bonk.


Bonk.


Bonk.


Bonk.


Je realiseert je dat er iemand op de gebarsten voorruit van de shuttle slaat. Een donkere schaduw is door het glas vol spinnenwebben te zien. De zon schijnt recht de voorruit in, zelfs als de ramen heel waren zou je alleen maar een ruwe vorm zien, verblind door het licht. De beweging is traag, iets klopt niet aan de motoriek en ondanks dat je alleen de vorm en niet de persoon zelf ziet weet je dat er iets mis is. Verderop komt er een tweede schaduw naar de shuttle gewaggeld. Het lijkt een vrouw, tenminste, de wapperende vorm kan haast niet anders dan een jurk zijn. De bewegingen zijn houterig, wankelend, als een bejaarde of iemand die slaapdronken is.

Iedereen zit vastgegespt in zijn stoel, het schip leunt naar rechts maar niet erg steil. Je kunt je los koppelen zonder om te vallen. De jumpsuits zijn gescheurd en bedekt met stinkende uitgekotste tomatensoep, iedereen heeft sneden van rondvliegend glas of zelfs kleine scherven in hun armen en haar zitten. De meeste kleine wonden zijn al gestold. Minimaal bloedverlies, sneeën hier en daar die in een paar dagen volledig geheeld zijn, niks ernstigs. De een heeft er wat meer last van dan de ander, maar het ergst zijn Noah, Raffi en Justin.

Noah heeft een nare diepe snee langs zijn kaak zitten die een stuk van zijn oorlel heeft weggesneden, het bloedt nog. Justin heeft een stuk glas diep in zijn linkerschouder zitten. Door de adrenaline voelde hij niks toen het erin schoot, maar het begint nu zeer te doen terwijl iedere beweging met zijn linkerarm zorgt voor een klein straaltje bloed dat langs zijn rug loopt. Raffi’s rechterhand heeft de volle lading gekregen. Als een speldenkussen steken er stukken glas uit en hij mist het topje van zijn duim, eraf gesneden. Zijn andere vingers zijn op sommige punten ontveld. Het lijkt erger dan het is, veel wonden, maar allemaal ondiep. Zijn hand is rood en bloed druppelt langs zijn vingers naar de grond.

Iedereen heeft erg last van zwaartekracht voor het eerst sinds maanden en voelt zich verslapt. Daarnaast zijn jullie net weer bij bewustzijn gekomen en flink rondgeslagen tijdens de crash, al met al niet de beste staat voor je lichaam.

Code: Select all

Noah		[X][X][/][/][/][/][ ]		Willpower 6/6 
Vladimir	[X][/][/][/][/][/][/][/][ ]	Willpower 6/6
Raffi		[X][X][/][/][/][/][/][ ]	Willpower 5/5
Joseph		[/][/][/][/][/][/][ ]		Willpower 6/6
Johnny		[X][/][/][/][/][/][ ]		Willpower 3/4
Mick		[X][X][X][/][/][/][/][ ]	Willpower 6/6
Justin		[X][X][/][/][/][/][/][ ]	Willpower 5/6
Katya		[X][/][/][/][/][/][/][ ]	Willpower 7/7
Evey		[X][/][/][/][/][/][ ]		Willpower 5/5

Al met al zijn jullie er extreem goed vanaf gekomen. Justin heeft, ook dankzij de teamwork roll van Johnny, hoger dan een critical succes gerolled. Werkelijk idioot. De crash was zeker, maar de positieve resultaten zorgen voor veel meer salvagable equipment aan boord.

Ik heb 5 dice aan damage per speler gerolled voor de glasscherven waar vaak over is opgemerkt dat ze opgeruimd moesten worden, maar waar niemand de moeite voor heeft gedaan. De rest is het rondgeslagen worden tijdens de crash. Zie het Vragen forum voor meer info over damage en healing.

Ik had trouwens al verteld dat landen bij NORAD onmogelijk was, maar heb begrepen dat het verloren is geraakt in de rest van het verhaal, daarom in deze post nog een keer een stukje daarover.


!!!DEADLINE VRIJDAG 20 FEBRUARI 1030!!!
Blaat?
User avatar
Raffi
Posts: 110
Joined: 16 Dec 2008 21:42

Re: Day One - Welcome Home

Post by Raffi » 13 Feb 2009 11:05

Raffi hang half bewusteloos in zijn stoel. Langzaam komt hij bij en ziet door zijn half gesloten ogen de rare figuren buiten het raam..

Following the scenario set up in the previous movie, the film depicts the United States struck by a pandemic of reanimated human beings, who now have no other desire than to feast on the flesh of the living. As in the previous film, the cause of the plague is not fully understood by the scientific community. Despite desperate efforts by the U.S. Government and local civil authorities to control the situation, society has effectively collapsed and the remaining survivors seek refuge. Although several scenes show rural citizens and military effectively fighting the zombies, cities, with their high populations and close quarters, are essentially deathtraps. Increasingly infrequent television and radio broadcasts imply that chaos is spreading throughout the country.

Pijn. Rare schimmen vliegen door zijn hoofd. Feitjes die hij alweer lang vergeten was. Zombie films, zijn World of Warcraft verslaving in 2004, dat meisje met de snor...Cerberosus..

Langzaam doet Raffi zijn ogen open. "Is dit de hel, Noah..?" Hij kreunt van de pijn maar krijgt het al onder controle. Alhoewel Raffi zich zelf niet ziet als een bikkel, is dit niet de eerste keer dat hij gewond is geraakt. Valpartijen, gebeten en zelfs steekwonden heeft hij opgelopen tijdens zijn tochten in de jungle. Hij ziet dat zijn hand betere tijden heeft gehad en vloekt. "Tering.. Ik ga een verbandje nodig hebben" Mompelt hij hard op tegen niemand in het bijzonder.

Ietwat mompelend en vloekend begint Raffi aan de lastige taak om zich los te maken van zijn stoel. De schimmen merkt hij pas op nadat dit gelukt is. "Uhh..."

Hij strompelt naar voren om een beter zicht te krijgen en te kijken of iemand hulp nodig heeft met los komen.
Image
User avatar
Joseph
Posts: 603
Joined: 19 Dec 2008 11:04

Re: Day One - Welcome Home

Post by Joseph » 13 Feb 2009 20:34

Versuft en vermoeid doet Joseph zijn ogen open.. “ ik leef nog..,” denkt hij en kijkt om zich heen

“We leven nog, wat een wonder.” zegt hij zachtjes en kijkt richting het raam.. waar op gebonkt wordt.

Zijn lichaam voelt redelijk heel aan. Wel wat wondjes om zijn nek en armen van het glas en een blauwe plekken op zijn dijbenen en voorhoofd. Hij voelt opeens iets vochtigs over zijn hoofd lopen “bloed ik?” hij pakt een schone mauw van zijn ruimte pak en veegt het van zijn hoofd af ... “ aha tomatensoep kots.. lekker”

Een positief gevoel overheerst even bij Joseph.. “ We zijn relatief goed geland, het had erger gekunt. Zonlicht doet ook veel goeds.. ”

Hij gespt zich los en kijkt om zich heen... “wat kan ik doen? ,.. We zijn geland op een wereld die niet meer de wereld is waar we van weg gingen. Die wezens lijken niets menselijks in zich te hebben... Nu moeten we overleven , en naar Mt. Cheyenne toe, kennelijk. Niet naar Calgary?... niet naar huis?” die gedachten woelen door zijn hoofd tewijl hij verstrooid rond kijkt

Zwalkt langs iedereen en kijkt of er niks ernstigs is, en of hij kan helpen
Daarna kijkt hij of ergens papier ligt om zichzelf een beetje schoon te maken van tomatensoep kots, en gelijktijdig glas scherven uit zijn huid te halen .


Als het mogelijk is in een turn dan ...

Na deze acties gaat hij naar Justin toe en vraagt aan hem “Kapitein.. goed werk.... niet te ernstige wonden?, heeft u al ideeen over wat we gaan doen als iedereen enigzins gewend is aan de zwaartekracht en verwondingen"
User avatar
Vladimir
Posts: 1172
Joined: 16 Dec 2008 10:00

Re: Day One - Welcome Home

Post by Vladimir » 14 Feb 2009 12:40

"ебать ... ебать !!"

Vanuit de achterste rij stoelen klinkt een heftige Russische reactie. Ook al kent alleen Katya de betekenis , het is wel duidelijk dat Vladimir opgelucht en geïrriteerd tegelijk is ...

Hij rekt zijn spieren uit en al snel is zijn stoïcijnse houding terug. De Rus die normaal gezien weinig emoties toont , heeft zich in de afgelopen dag al meer ge-uit dan in sommige jaren ... Wellicht zal dit nog vaker het geval zijn , aangezien het team een doel heeft wat niet zomaar te bereiken is.

Ik maak mijn riem los en doe mijn ruimte-pak uit

Vladimir hoort het gebonk ook , en ziet de schimmen bij het raam.

Hij denkt:

"Hmm. Grote sterf-ratio. Willekeurige locatie. Open lucht. Andere overlevenden had ik tot nog toe niet verwacht. Zijn ook andere mensen ingeënt? Nader onderzoeken ..."

"In deze chaos misschien beter om gedachten bij te houden".

Vladimir staat op en gaat op zoek naar een noteblok en een potlood en schrijft op:

1. Bloedonderzoek Somnus-Team. Sporen van Bellerophon te vinden ?
2. Bloedonderzoek overlevenden op Aarde. Sporen van Bellerophon te vinden ?
3. Bloed van het Somnus-Team wellicht een geneesmiddel voor geïnfecteerden ?

Hij bergt zijn noteblok en potloodje op in zijn doktersjas.

Hierna gaat hij de mensen af die het heftigst geraakt zijn gedurende de landing en verzorgt ze.

Medicine Roll op Noah , Justin en Raffi. Medicine 4 + Dexterity 3 - Penalty 2 = 5 dice
a screaming comes across the sky ...
User avatar
Justin Time
Posts: 509
Joined: 03 Jan 2009 19:20
Location: [||||||..........]

Re: Day One - Welcome Home

Post by Justin Time » 15 Feb 2009 23:04

'Hmmm, niet mijn beste landing ooit, maar al met al zijn we er goed vanaf gekomen!'

De adrenaline giert nog door het lichaam van Justin heen. Nog nooit eerder heeft hij met een shuttle een landing door de dampkring gemaakt, zelfs in de simulator kwam deze situatie niet voor. Kuddo's voor mij denk hij. Hij maakt de riems ( ;) ) los en probeert zijn pak uit te doen.

Zijn oog valt vervolgens op de schimmen die hij door de ruit ziet.

''Euh guys, wie heeft er een pizza bestelt?''
Turbo! Turbo!
User avatar
Johnny McGrey
Posts: 71
Joined: 21 Dec 2008 13:17

Re: Day One - Welcome Home

Post by Johnny McGrey » 16 Feb 2009 18:12

"Justin? Je bent mijn held".

Johnny voelt zich niet al te best en probeerd op te staan. Als dit niet lukt, maakt hij de gordel los en doet nog een poging. Hij ziet de figuren voor de raam staan, bonkend op de ramen. "Wat is er met deze freaky mensen" mompelt hij, "oh leuk he? zeker nog nooit een crash gezien?" roept hij richting raam. "Pff, idioot volk, nou Justin, je hebt blijkbaar Amerika gevonden".

Johnny kucht en probeerd te staan, alles draait. "Whoa, .. Justin, heb je alle brandstof kunnen dumpen? zo ja hebben we alle tijd om spullen van boord te halen. Zo niet, hebben we wat haast".

Bonk

Bonk

Bonk

"Fuck wat een gebonk, STOP IT you friggin morons!!, we ARE awake already. jezus christ, wie gaat deze idioten even een dreun verkopen?"

detail: Als het hoofd van johnny draait en hij amper kan lopen, komt dat helemaal overeen met mijn situatie :P Heb nu 39.5 graden koorts. Maar ja, verhaal gaat door he.
Oh yes I heard you, but the question is, how does this profit me personally?
User avatar
Mick Fury
Posts: 336
Joined: 23 Dec 2008 19:07

Re: Day One - Welcome Home

Post by Mick Fury » 17 Feb 2009 13:19

Stroef komt Mick uit z'n stoel en bekijkt de situatie. Nog steeds redelijk gaar van zijn ruimtewandeling en het hele avontuur eromheen probeert hij zo goed als het kan duidelijk te krijgen wat de staat is van iedereen.

Meer dan 90% van de mensheid dood, het idee spookt nog steeds door Mick's hoofd. Zijn moeder, zijn zussen, zijn nichtjes, zijn vrienden... Woede vult Mick en hij loopt naar Justin. Hij grijpt de bijl en trekt hem uit de console.

"Ok dames! Tijd om op te staan en te maken dat we hier wegkomen. Een gecrashte shuttle kan nooit veilig zijn." Schreeuwt Mick.

SOMEBODY GOTTA DIE!
Is it cuz I iz black?!
User avatar
Noah
Posts: 70
Joined: 16 Dec 2008 00:12

Re: Day One - Welcome Home

Post by Noah » 17 Feb 2009 15:25

Als na een nachtmerrie schrikt Noah wakker. Badend in het zweet en onder de krassen van het glas.

'ughhhh, mijn hoofd. Wat...ohh ja, crash landing met Justin. Justin...uitstekende landing gezien de omstandigheden. Mijn complimenten'

Met moeite klim ik uit de stoel en merk het gebonk om ons heen op.

'hmm...meer dan 90 % van de mensheid is uitgestorven, maar exact op de plaats waar wij landen zijn er nog overlevenden? Dat is wel heel toevallig. Dit is niet het werk van de Heer, die zou subtieler te werk gaan.

'IEDERRREEN! Luister, ik heb geen achtergrond in het leger, weet vrij weinig van tactiek maar weet wel dat we voor nu hier veilig zitten we niet weten wat er buiten allemaal is. We hebben een paar uitstekende (ex)militairen aan boord die vast in vergelijkbare situaties hebben gezeten. Ik stel voor om hun ideeen te horen. Dus Mick...zou je die bijl even neer willen leggen?'
Katya
Posts: 31
Joined: 07 Jan 2009 00:48

Re: Day One - Welcome Home

Post by Katya » 18 Feb 2009 16:42

Katya gespt zich los, ze voelt zich alsof ze overreden is door een tank. Dat doen we dus nooit meer. Ze kijkt eens rond de shuttle. Zeker niet in dit ding voegt ze er voor zichzelf aan toe.

Ze loopt naar Mick toe en pakt de bijl vast. "We zitten hier momenteel veilig, toch?" Ze werpt een blik naar Justin die nog achter de consoles zit "Dus laten we eerst rustig de situatie inventariseren. Mag ik de bijl?"

Als Mick de bijl afgeeft leg ik hem aan de kant, maar wel binnen handbereik van Mick, mocht er iets mis gaan

"Zou iemand kunnen kijken wie onze nieuwe buren zijn?" vraagt ze in het algemeen "Ik zou wel graag willen weten met wie of wat we te maken hebben voordat we de deur open doen en ze binnen vragen voor een kopje koffie"
User avatar
Evey
Posts: 35
Joined: 02 Feb 2009 15:35

Re: Day One - Welcome Home

Post by Evey » 19 Feb 2009 19:25

Evey wordt wakker en kijkt groggy om zich heen. Als ze ziet dat iedereen nog in leven is, begint ze te lachen. 'Fantastisch, ik wist wel dat het goed zou komen!' Ze veegt de glasscherven van zich af, en maakt haar riemen los.

Al gauw heeft ze in de gaten dat de mensen om haar heen nogal gespannen zijn. Hoewel ze nog steeds niet echt door heeft dat er op aarde is gebeurd (aangezien niemand dat haar heeft verteld), klinkt het gebonk op de neergestorte shuttle wel erg onheilspellend.

'Ik ben het met Katya eens. We moeten eerst meer te weten komen over waar we precies zijn. En verder een plan om te bedenken hoe we hier weg kunnen komen.'

P.S. Ik heb helaas ook griep. Bah.
The Grand Essentials of Happiness are: something to do, something to love, and something to hope for.
Locked