Day Eight - Back on Track

...wake up...
User avatar
Kieron Hellblade
Beheerder
Posts: 3698
Joined: 15 Dec 2008 22:54

Re: Day Eight - Back on Track

Post by Kieron Hellblade » 05 May 2011 09:00

Als Joseph vraagt of hij iets gehoord heeft van jullie ongeluk met de trein kijkt de man bedenkelijk. De frons is diep genoeg om te zien dat zijn hersens aan het werk zijn. "Nee, niets van gehoord" schudt hij uiteindelijk zijn hoofd. De andere drie schudden mee, de donkere man voegt wat toe. "Ik zat de hele middag football te kijken" verontschuldigt hij zich. "Dallas staat voor..." eindigt het met een slome glimlach. Het ongeluk was amper een kilometer verderop, maar het water ving veel van de klap op, de jungle is dichtbegroeid om het ergste lawaai buiten te houden en de koepel zelf dempt ook geluid. Het is niet raar dat ze niks hoorden en ze zijn eerlijk in hun antwoord.

Het is overduidelijk dat deze lui niet in staat zijn te liegen zonder dat je het direct doorhebt, dus alles wat je van hen hoort is de waarheid. Geen zin in 2943746 Detect Lies rolls te maken in de hoop dat iemand een XP punt scoort door een crit met 5 dice.

"Geloven?" vraagt de vierde persoon, een lange, dunne man van eind 20 met een hazenlip en een halve poging tot een snor. Hij haalt zijn schouders op als Vladimir de vraag stelt. "Ik begrijp het niet" krabt hij zichzelf achter zijn oor. "Ik snap ook niet wat je bedoelt..." valt de man met donker haar hem bij. "Nee, hoor. Er is hier geen kerk" zegt de vrouw, een blik van twijfel in haar ogen of het antwoord wel is waar je naar zocht. Over de regels zijn ze wel wat makkelijker. "Dr Singh zegt altijd dat we binnen moeten blijven. Hij zegt dat het buiten gevaarlijk is" legt de blonde paardenstaart uit. "We mogen niet vechten met elkaar en je moet zelf je bord afwassen na het eten" valt de vrouw hem bij. Het zijn idioten, dat kan niet anders. Forrest Gump, maar dan een viertal bij elkaar. Er zijn ongetwijfeld vriendelijkere termen, maar je hebt te maken met volwassenen die het denkvermogen van een kind hebben.

Als de golfkar dichtbij genoeg is om te horen beginnen de kinderen te schreeuwen. "Ooooooooh, jij krijgt straf omdat je de deur open deed" wijzen ze naar het jongentje wat op de knop heeft gedwuwd. Hij duwt het meisje wat begon te bleren en schreeuwt "Nietes, nietes, nietes, nietes, nietes" tegen het koor van verraders wat naar hem wijst en tientallen varianten van "Dr Singh, hij was het" schreeuwt. De golfkar stopt en een lichtbruine man stapt af. Hij is van Indiase of Pakistaanse afkomst en ziet er vermoeid uit. Zijn haar is teruggetrokken en zwart-grijze slierten schieten aan alle kanten omhoog en opzij. Het geeft hem een verwarde indruk die wordt afgemaakt door de wallen onder zijn ogen. Hij draagt een bruine pantalon en een lichtblauw overhemd wat ondanks de warmte wordt omringd door een doktersjas zoals die van Vladimir, maar deze is nog wel stralend wit en ongescheurd.

Het eerst wat hij doet is proberen de kinderen stil te krijgen, hij maakt gebaren met zijn handen en spreekt er een aantal sussend toe in een poging zich verstaanbaar te kunnen maken. "Kinderen, kinderen. Wat zeg ik nou altijd over buiten?" Iedereen herhaalt in koor dat het gevaarlijk is, ook de volwassenen. "Waarom laat je dan mensen binnen van daar? Misschien zijn ze wel ziek, of helemaal niet aardig" spreekt hij ze vermanend toe, voordat hij verslagen zijn handen omhoog gooit en het laat rusten terwijl de kinderen uit elkaar stuiven en rennen over het gras. "Waarom probeer ik het ook" zucht hij voordat hij naar jullie toestapt.

"Ik wou dat ik net zo optimistisch was als mijn vrienden hier, maar helaas ben ik wat voorzichtiger geworden als het aankomt op nieuwe ontmoetingen" begint hij. Het is duidelijk dat hij zich niet op zijn gemak voelt bij gewapende mensen die plotseling binnen zijn gestapt in wat zo'n rustige plek was. "Ik snap dat jullie misschien net zo onzeker zijn en je bent waarschijnlijk gewend jezelf te verdedigen, maar geloof me als ik zeg dat het hier niet hoeft. Ik zal niemand dwingen tegen zijn zin iets uit handen te geven, maar probeer alsjeblieft niet je wapens te richten op mensen." Het is een open verzoek, zonder dwang. Het is duidelijk dat hij zich zorgen maakt om de veiligheid van iedereen binnen. "Ik hoop dat je je snel genoeg veilig voelt om ze ergens achter te laten, maar pas als jullie er klaar voor zijn" glimlacht hij met een ontwapenende (haha!) eerlijkheid.

"Sorry, waar zijn mijn manieren" schudt hij zjin hoofd. "Mijn naam is Rehman Singh, ik ben de dokter hier" zegt hij met een brede gooi van zijn arm naar het landschap achter je. De beweging is lang niet zo theatraal is als Singh hem waarschijnlijk had voorgesteld. "Jullie zien er moe en hongerig uit. Loopt met me mee en ik zal je voeden. Ik heb geen volledig uitgerust ziekenhuis, maar mijn post heeft voldoende verband, antibiotica, infectieremmers, bedden en medicijnen om julile wonden in ieder geval te verschonen en te verzorgen waarna je kunt rusten." Zijn oog dwaalt voor de zoveelste keer over je heen. Je kunt niet anders dan zelfbewust zijn over hoe je daar smerig, nat, bloederig en gewapend staat in een kolonie van kinderen, mensen met verstandelijke beperkingen en een vriendelijke man die zijn best doet jullie niet boos te maken. "Loop met mee, dan zal ik jullie helpen." Ondanks het open aanbod merk je dat hij wat voorzichtig is en zijn best doet jullie te peilen.

De vier volwassenen zijn al weggelopen richting de bungalows en het veld waar ze vandaan kwamen. Dr Singh volgt ze, maar werpt een blik achterover om te kijken of jullie wel met hem meekomen. "We passen er niet allemaal op, maar je kunt je bagage achterlaten bij de buggy hier. Ik zal het later vanavond langsbrengen. Dat lijkt me beter dan er nu mee slepen" zegt hij al wandelend. Plots stopt hij en draait zich om. "Nee, nee, misschien dat de kinderen er dan aan gaan zitten, doe maar niet" zegt hij op een zorgelijke toon. "Ik vind het onbeleefd te rijden als jullie lopen, maar als je niet zelf je belasting wil dragen kan ik met je mee rijden in de buggy. Je zult die zware rugzakken wel zat zijn na alles wat er gebeurd is." Hij twijfelt even of hij nog iets moet zeggen, maar voegt uiteindelijk toch nog iets toe. "Sommige van jullie zien eruit alsof je amper nog kunt lopen..." Zijn ogen maken duidelijk dat hij niemand wil beledigen.

De wandeling ziet eruit alsof het zeker een paar minuten gaat duren. Genoeg tijd voor wat vragen. Als hij de waarheid spreekt over een artsenpost waar hij je kan helpen heb je daar ook nog genoeg mogelijkheden hem eens flink aan de tand te voelen terwijl hij jullie helpt. De schemer begint zachtjes in te zetten en je voelt het gewicht van de dag met een spoorbrug die bijna instortte, een bijna-dood ervaring en een spoorbrug die daadwerkelijk instorte op je schouders. Hoewel je gewoon kunt wakker blijven en zelf bepaald wat je doet denk je wel dat na Singh's behandeling je moe genoeg bent om voor het slapen weinig meer te kunnen doen.

Code: Select all

Harrison   [*][X][X][X][X][X][X][ ]      Willpower 4/6   Remington 700 (4L, 9A) 5/5 R2   Knife (1L)   Taser (-1) 6/10 R0   Mac M10 (3L) 21/32 R3   
Mick       [*][*][*][*][X][ ][ ][ ][ ]   Willpower 1/6   M4A1 (4L) 0/30 R0   Machete (2L)   Fire Axe (3L)   .38 (2L) 0/6 R0   H&K MP5 (3L)   30/30 R3
John       [*][*][*][*][X][X][ ]         Willpower 1/5   Composite Bow (S+1L) R8   Knife (1L)   H&K MP5 (3L)   30/30 R3   Mac M10 (3L) 32/32 R2   Mac M10 (3L) 32/32 R3
Joseph     [X][ ][ ][ ][ ][ ][ ]         Willpower 0/6   M9 (2L) 14/15 R1   Snomale (2B)   Knife (1L)   Mac M10 (3L) 32/32 R3
Vladimir   [X][ ][ ][ ][ ][ ][ ][ ][ ]   Willpower 1/7   Bone saw (2L)   Scalpel (-1)   Medkit 8/20   Benelli M4 Super 90 (4L, 9A) 8/8 R9   
                                                         H&K MP5 (3L)   30/30 R2   H&K MP5 (3L)   30/30 R3
Blaat?

User avatar
Kieron Hellblade
Beheerder
Posts: 3698
Joined: 15 Dec 2008 22:54

Re: Day Eight - Back on Track

Post by Kieron Hellblade » 05 May 2011 09:02

Voedsel, zorg, een warme glimlach. Het wordt alleen maar beter.

Nieuwe speler komt er bijna aan, dus laten we eens lekker de vaart erin gooien.


!!!DEADLINE MAANDAG 9 MEI 0900!!!
Blaat?

User avatar
Harrison
Posts: 550
Joined: 28 Apr 2009 21:27
Location: Troy, Oregon

Re: Day Eight - Back on Track

Post by Harrison » 06 May 2011 13:54

Tot Harrison's lichte verbazing verloopt alles nog steeds goed en vreedzaam. De man in het karretje heeft zich voorgesteld als dokter Rehman Singh en biedt aan om de gewonden te verzorgen in zijn ziekenboeg, iets wat Harrison zeker kan gebruiken.

"Nou, ik ben wel geïnteresseerd in die medische hulp van je, doc," zegt Harrison terwijl hij zijn hand uitsteekt, "Harrison McManus, aangenaam. Ik heb zoals je wel kan zijn wat schrammen opgelopen de laatste tijd." Hij loopt naar het karretje toe, "ik houd m'n spullen en geweer graag bij me, dus die draag ik zelf wel."

Als hij gaat zitten flitst het gezegde "if it sounds too good to be true, it probably is" door Harrison's hoofd.

Harrison gaat mee en laat de behandeling over zich heen komen, maar let wel op dat er geen gekke dingen gebeuren. Als er verdovende middelen worden geboden weigert hij die. Ook zorgt hij dat hij in ieder geval zijn mes bij zich houdt om zich te kunnen verdedigen.
"Like one, that on a lonesome road / Doth walk in fear and dread, / And having once turned round walks on, / And turns no more his head;..."

User avatar
Joseph
Posts: 603
Joined: 19 Dec 2008 11:04

Re: Day Eight - Back on Track

Post by Joseph » 06 May 2011 16:55

Joseph kijkt naar de vier die weg lopen. “Waarom zitten zij hier? ” vraag hij zich af.
Dr. Singh lijkt een goede man, Joseph luistert scherp maar probeert zich te relaxen. “Het is lastig om nog iemand te vertrouwen buiten de groep in deze wereld bedenkt Joseph.

“Bedankt dat u de moeite wilt nemen om ons te helpen, we hebben veel meegemaakt. We hadden niet verwacht om zo’n plek aan te treffen als dit” zegt Joseph tegen Dr. Singh. De vermoeidheid zorgt dat hij verder weinig woorden heeft. Hij moet glimlachen om het contrast dat deze plek heeft met alle ander locaties waar ze zijn geweest.

“We hebben al veel gelopen, het is wel fijn dat we kunnen lopen zonder bepakking” zegt hij. Joseph legt bepakking + wapens op het karretje. Behalve Snomale, die houdt hij bij zich.

“Mooi optrekje hier.” mompelt hij nog als hij de dome bewondert. Vermoeid loopt hij met de rest mee.

“Hoe lang zitten jullie al hier?” vraagt hij aan Singh als hij de mogelijkheid er voor heeft

Hij laat zich behandelen maar verdovende middelen weigert hij.

Joseph bekijkt wat van de omgeving daarna maar gaat snel slapen als er een slaapplek aanwezig is.
Last edited by Joseph on 07 May 2011 22:52, edited 1 time in total.

User avatar
Vladimir
Posts: 1172
Joined: 16 Dec 2008 10:00

Re: Day Eight - Back on Track

Post by Vladimir » 06 May 2011 17:41

Vladimir gaapt even tijdens het gesprek van de man , maar probeert niet onbeleefd over te komen , dus houdt zijn hand voor zijn mond om het te verbergen.

Hij is blij even wat zooi kwijt te zijn en dumpt zijn tas met extra-wapens en zooi bungelend aan de vele gespen op de golfkar.

Zijn shotgun houdt hij bij zich , maar voor het oog doet hij hem op zijn rug onder zijn doktersjas , waardoor hij niet dreigend in het zicht hangt.

Vladimir vertrouwt de omgeving op zich wel , maar het helemaal zonder verdediging rondlopen heeft hij in de meest intense week van zijn leven snel afgeleerd.

Na vampieren, ooglozen, gravende demonen en dat ding dat een gebouw op hen probeerde te gooien verbaast het Vladimir niet dat er inmiddels ook een paradijs bestaat. Al dat kwaad , dan moet er toch iets goeds zijn ... Dat is de balans in de wereld ... Of nou ja , dat dacht hij altijd en is daar eigenlijk nooit op terug gekomen ...

Vladimir loopt met de dokter mee. "Hallo, ik ben Vladimir. In de Sovjet Unie was ik een patholoog en veldhospik. Wat voor medische achtergrond heeft u?" vraagt hij geïnteresseerd.
a screaming comes across the sky ...

User avatar
John Strongbow
Posts: 141
Joined: 19 May 2010 23:23

Re: Day Eight - Back on Track

Post by John Strongbow » 08 May 2011 23:13

De uiterst vriendelijke begroeting, uitleg en het aanbod om medische hulp te krijgen lijkt te goed om waar te zijn. Aan de andere kant hebben ze nu niet veel keus en misschien moeten ze maar blij zijn dat ze hier terecht gekomen zijn.

'Het is heel vriendelijk van u om aan te bieden onze spullen te vervoeren voor ons, een aanbod wat ik graag aanneem'

Ook John heeft inmiddels wel geleerd om altijd een vorm van bescherming bij zich te houden. Het mes blijft in de schede zitten, maar de rest van zijn spullen laadt hij in het karretje.

'Een oplapbeurt is ook zeer welkom, maar u gaat het al druk genoeg krijgen met de ernstig gewonden die wij hebben. Als u een slaapplek voor mij heeft wil ik morgen best helpen waar ik kan met de medische ingrepen, maar zoals u wellicht kan begrijpen ben ik daar nu niet meer toe in staat.'

John gaat ook opzoek naar een bedje.

User avatar
Mick Fury
Posts: 336
Joined: 23 Dec 2008 19:07

Re: Day Eight - Back on Track

Post by Mick Fury » 09 May 2011 10:52

Mick gooit de laatste restjes eten en drinken die hij heeft kunnen redden van de trein achterop de wagen. Zijn wapens houdt hij bij zich. Het maakt hem niet uit dat hij met twee bijlen, een leeg pistool, een machete en twee machinegeweren blijft slepen.
Is it cuz I iz black?!

User avatar
Kieron Hellblade
Beheerder
Posts: 3698
Joined: 15 Dec 2008 22:54

Re: Day Eight - Back on Track

Post by Kieron Hellblade » 09 May 2011 10:53

8
Blaat?

User avatar
Kieron Hellblade
Beheerder
Posts: 3698
Joined: 15 Dec 2008 22:54

Re: Day Eight - Back on Track

Post by Kieron Hellblade » 09 May 2011 10:53

9
Blaat?

User avatar
Kieron Hellblade
Beheerder
Posts: 3698
Joined: 15 Dec 2008 22:54

Re: Day Eight - Back on Track

Post by Kieron Hellblade » 09 May 2011 10:53

10
Blaat?

Post Reply

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest