Prologue - Deep Sleep

...wake up...
Locked
User avatar
BioTech
Beheerder
Posts: 3734
Joined: 15 Dec 2008 22:54

Prologue - Deep Sleep

Post by BioTech » 16 Dec 2008 00:37

Image

DynCorp verkocht zichzelf als meer dan een vastgelopen onderzoek, ze verkochten een droom. Failliet na een jarenlange reeks van gefaalde experimenten, tekort geschoten toepassingen en structurele problemen hadden ze geen keus. Volgens de representatives slechts een korte tijd, maar vooral veel geld, verwijderd van de laatste doorbraak. Jarenlang onderzoek, miljarden, dat verdween toch niet in een bodemloze put? Hoe konden ze anders dan dicht bij de oplossing zijn? Anoniem, nietszeggend en glimlachend in pak wisten ze de overheid te overtuigen van de haalbaarheid. Cryostasis. DynCorp zou Cryostasis leveren.

Geconfronteerd met een mogelijkheid om het ruimtevaartprogramma, ooit de technologische trots van de laatste supermacht, te redden van de ondergang bleek de overheid meer dan bereid te investeren. De kans om hun eigen stervende investering te transformeren van subsidiespons naar nationale trots was te aanlokkelijk om te laten liggen. Technologische doorbraken, ongekende onderzoeksmogelijkheden, verder reizen dan de mens ooit had gedaan, alles lag binnen handbereik. Hook, line and sinker, ze waren aan boord voordat ze het zelf doorhadden, DynCorp verkocht de droom moeiteloos. Er werd grof geld neergelegd in de hoop dat van de illusie werkelijkheid kon worden gemaakt. DynCorp verdween al snel tussen de talloze andere geldverslindende projecten, gered van faillissement maar verdoemd tot anonimiteit.

Financieel afhankelijk leefde Dyncorp als een parasiet van overheidsgeld, terwijl het onderzoek doorging. Toen in 2009 de eerste testresultaten werden geleverd was DynCorp een vergeten project, een onbekende bodemloze put waar geld in gegooid bleef worden. In 2010 bleek celsterfte te omzeilen via een nieuwe compoundstof en schoof DynCorp omhoog op de lijst van prioriteiten. Toen in 2011 Frosty, een husky, na 9 dagen stasis weer wakker werd was het niet meer stil te houden; onsterfelijkheid.

De media overspoelde DynCorp met aandacht, Frosty’s naam kwam in het rijtje van Tsygan, Dezik, Albert II en Dolly. Geïnteresseerde magnaten probeerde DynCorp vrij te kopen van de regering, maar de onderlinge contracten hielden stand. DynCorp was doorgebroken, maar vastgeketend aan de overheid die ze ooit redde van de ondergang. Frosty overleed twee weken na zijn ontwaken, een hersenbloeding. Meteen na het publiceren van het succes en de resultaten was hij al vervangen door een dubbelganger. De eerste wereldwijd verspreide foto’s waren genomen vlak voordat zijn ziekbed begon, dat stuk media-aandacht was echt, de rest was een leugen. Zwaar aftakelend vanaf het moment dat hij ontwaakte was hij al voor zijn dood vergeten door DynCorp. Het onderzoek moest verder…

In 2012 waren de eerste succesvolle tests op mensen. Eindelijk overlevenden, maar nog lang geen succes, onderzoek ging door. Bijwerkingen werden verholpen, sterfgevallen verminderden totdat het percentage binnen de acceptabele parameters belandde. Iedere groep proefpersonen eindigde met meer overlevenden, de geest kon niet meer terug in de fles. De testresultaten werden geleverd en de regering eiste de droom die ze ooit voorgespiegeld was; ruimtevaart. Na maanden voorbereidingen en groeiende aandacht wereldwijd was het dan zo ver. De Somnus, een toepassende naam maar onheilspellend in verband met de andere helft van deze tweeling, zou een groep van 9 proefpersonen in stasis aan boord huisvesten.

Loterijen met als hoofdprijs een ruimtereis waren een wanhopig laatste middel om de iets van de investering terug te verdienen en gewillige proefpersonen te lokken. Unieke onderzoeksmogelijkheden in zero-g werden verkocht aan wie maar genoeg geld kon neerleggen.. De eindstreep was gehaald, de wereld moest meegenieten.

Drie maanden onderzoek, zeven maanden stasis, twee dagen ontdooien en daarna landen. De mission outline was simpel, onvergetelijk geïndoctrineerd tijdens de maandenlange opleiding voor iedereen die meeging.

9 februari 2013 – Lancering
10 mei 2013 – Stasis
4 september 2013 – Koppeling Dostovei
7 september 2013 – Op automatische piloot terug naar een baan om de aarde
21 december 2013 – Uit stasis
23 december 2013 – Landen

Halverwege de stasis zou het schip automatisch gekoppeld worden aan het Russische Dostovei ruimtestation. Controle van de stasis chambers en refueling. Tests, tests en tests zodat er iets bewaard zou blijven als het mis ging, de data was te waardevol. Het gebaar de technologie te delen leek het einde van bitterheid na de Koude Oorlog, maar wie weet wat er achter de schermen speelde.

De stasis chambers leken op doodskisten met glazen deksels. Ze stonden rechtop langs de wanden, constructies van metaal en glas, draden en snoeren. Namen op de deksels herinnerden iedereen aan de onontkoombare diepe slaap die ze tegemoet zouden gaan. Onderzoek, ontvangen televisieisignalen en acrobatiek in zero-g hielden iedereen in het begin bezig, maar de krappe ruimte, monotone dagen en het besef ingevroren te gaan worden eisten hun tol. Het percentage sterfgevallen leek veel indrukwekkender in de realiteit dan op papier.

De dag dat het zover was leken de machines nog minder uitnodigend dan ooit. Je stapte in, de glazen deksel sloot met een doffe plof en het gezoem begon. Wel kou, maar geen gebibber. Het was alsof je lichaam wegdreef, niet in slaap viel maar erheen werd getrokken terwijl je hersens alleen maar schreeuwden in paniek.

Stasis.

Zwart.

Koud.

Droomloos.

Dood?

Image

Mensen, welkom allemaal! Introductietijd. Beschrijf kort wie je bent, wat je kan en wat je aan boord doet. Schrijf ook op of je voor DynCorp, de overheid of een andere instelling werkt. DynCorp en overheid zijn logisch, de rest is gelimiteerd en dus in overleg VOOR je post.Ik wil geen gigantische achtergronden maar snelle en duidelijke definities zodat de anderen je in een hokje kunnen stoppen.

Vragen over de situatie of de missie zijn ook welkom, ga er vanuit dat jullie veel weten door de briefing, als je denkt dat iets daarvan nu al belangrijk is krijg je het antwoord in de volgende post. Iedereen kent elkaar formeel via de briefing maar vijf maanden samenwerken maakt soms goede vrienden. Je kunt er vanuit gaan goed van elkaar op de hoogte te zijn en vriendschappen zijn mogelijk, maar puur werkgerichte relaties ook.

Let er ook op dat je even de regels leest zodat je het format weet. De sheets van je karakter zal ik in het "Characters" forum posten zodat het makkelijk is te zien wie wat kan. Volgende post gaan de deuren open en beginnen we echt.

Succes en ik hoop dat jullie heel veel plezier zullen hebben!


Deze thread opent na Kerst als alle characters af zijn.


!!!DEADLINE DONDERDAG 8 JANUARI 1200!!!
Blaat?
User avatar
Vladimir
Posts: 1172
Joined: 16 Dec 2008 10:00

Re: Prologue - Deep Sleep

Post by Vladimir » 28 Dec 2008 23:34

Iedereen raakt wel eens gewond op een schip wat eigenlijk veel te veel apparatuur meebrengt dan goed voor ze is, en ook jij komt je op een gegeven moment melden bij de Medical Ward.

Een sneetje kan niet zoveel kwaad, maar tijdens zo’n belangrijke missie is het wel belangrijk dat het verholpen wordt. Er staat nu eenmaal veel op het spel.

Vladimir’s hechtingen zijn strak en secuur, en ondanks de scherpe naald, doet het hechten minder pijn dan je had verwacht. Je denkt terug aan de Missie-Briefing:

De vergaderzaal wordt gevuld met een kalme, monotone stem. Hij praat niet hard, maar na zijn eerste woorden is het al snel stil in de ruimte. Je luistert, net als de anderen, geboeid naar 1 van de personen waar je de komende 10 maanden mee zult doorbrengen.

Hij draagt een faal en simpel groenbruin uniform en wat ooit een witte doktersjas was. Op de jas zit een, zo lijkend onofficieel, naamplaatje: “Comrad Yegorov”.


“Aanwezig.”

“Mijn volledige naam: Vladimir Radovan Yegorov, maar tenzij het iets officieels betreft is Vladimir afdoende.

Ik ben onderdeel van het medische team aan boord van de Somnus. Ik ben opgeleid in het Russische leger als Medic, en later, ben ik gespecialiseerd als patholoog. Mijn overheid heeft mij gevraagd om hier medische ondersteuning te bieden aan de bemanning, eventuele bij-effecten van de stasis te onderzoeken, en om eventuele sterfgevallen, wanneer deze niet voorkomen kunnen worden, te onderzoeken en te documenteren.”

Terwijl Vladimir de laatste hechting voltooid en een knoopje in de draad legt, realiseer je je dat wat hij tijdens die, redelijk beknopte, briefing heeft verteld eigenlijk het enige is wat je van hem weet. De dokter lijkt niet vaak meer te zeggen dan nodig, waar dat ook aan ligt. Alhoewel je wel hebt geleerd hoe hij werkt: effectief en naar noodzakelijkheid.

“Zo, dat is gebeurd. Kom morgen rond deze tijd nog even langs, ter controle, tenzij de wond verkleurd of je stekende pijn krijgt, kom dan zo snel mogelijk langs.”

Wederom niets meer dan nodig is ... Ondanks zijn wellicht gesloten persoonlijkheid, heb je wel het idee dat je jezelf veilig voelt bij hem.

Vreemd trouwens, op een schip waar iedereen al eens of meerdere malen gewond is geraakt, lijkt Vladimir zelf nooit ook maar een schrammetje te hebben ...


Ik heb dit keer het verhaal in Italics gezet , dat vind ik wat overzichtelijker !
a screaming comes across the sky ...
User avatar
Raffi
Posts: 110
Joined: 16 Dec 2008 21:42

Re: Prologue - Deep Sleep

Post by Raffi » 29 Dec 2008 00:40

ImageImage

Raffi Taru (born September 22, 1980) is an entomologist and former Curator of Invertebrate Zoology at the Natural History Museum of London. He received his graduate training at Cambridge University, where he earned his doctorate in Entomology at the age of 24. Born in the United Kingdom, Raffi Taru moved to the United States to follow more ambitious research projects. Dr Taru is an authority in many fields of insect systematics, Ethnoentomology and evolutionary biology. He is presently the world's leading authority on air-breathing chelicerate arthropods.

Raffi Taru is also an adjunct professor at Cornell University, Columbia University and the City University of New York.

Dr Taru is currently involved in the much debated DynCorp space mission. He was asked to join as an representative of the European Space Agency (ESA). He will study the adaptability of chelicerate arthropods to hostile environments, after promising results with tests on-board the Columbus module. Dr Taru replaces Dr Schliegel, who did the Columbus tests but died in a car accident a year before the mission.

Raffi Taru reached worldwide fame after testing drugs on Spiders.

Jungle expeditions

Dr Taru's biggest success was his series of jungle expeditions in the Amazon, Burma and New Guinea. Here he discovered several new species of chelicerate arthropods, including fossils of a Palaeoburmebuthus Tarius Lourenco. Which was named after the professor in his honour. Raffi Taru's expeditions are notorious for it's lack of comfort and down to basic equipment. Which, according to the Doctor, is the only way that makes sense. Over the years Taru has received many insect bites, some even known to be lethal, yet he always pulled through. When asked he often jokes that he must've built up a resistance over the years. Although on one occasion Taru was hospitalised for 2 months, after a bite from a Brazilian wandering spider.

References

* Taru, R. (2009). Amber: The Unknown Jungle. Abrams. ISBN 0810926520.
* Taru, R. and Engel, M.S. (2011). Evolution of the Spider. Cambridge University Press. ISBN 0-521-82149-5.

Eponymy

The following are a few of the numerous species that have been proposed in honour of Dr. Taru:

1. Halitheres Tarii Giribet & Dunlop (a fossil harvestman in Burmese amber)
2. Palaeoburmesebuthus Tarius Lourenço (a fossil spider in Burmese amber)
3. Ambradolon Tarii Metz (a fossil therevid fly in Dominican amber)
4. Cubanoptila Taru Wichard (a fossil caddisfly in Dominican amber)
5. Ctenoplectrella Tarius Engel (a fossil bee in Baltic amber)
6. Afrarchaea Tarios Penney (a fossil archaeid spider in Burmese amber)
7. Plectromerus Tarii Nearns & Branham (a fossil long-horn beetle in Dominican amber)
8. Glabellula Tarii Evenhuis (a fossil Mythicomyiidae in Dominican amber)
9. Euliphora Tarii Arillo & Mostovski (a fossil phorid spider in Spanish amber)
10. Phyloblatta Tarii Vršanský (a fossil roach from the Triassic of Virginia)
11. Glyptotermes Tarii Engel & Krishna (a fossil drywood termite in Dominican amber)
This article about an entomologist is a stub. You can help Wikipedia by expanding it.
Image
User avatar
Johnny McGrey
Posts: 71
Joined: 21 Dec 2008 13:17

Re: Prologue - Deep Sleep

Post by Johnny McGrey » 30 Dec 2008 21:39

(Tja hoe kwam ik hier eigenlijk? Johnny krabt afwezig z'n met stoppels bezaaide kin terwijl hij langzaam met z'n andere hand een dek kaarten schud, een gewoonte welke hij altijd doet in tijden van verveling. Nou ja, wat het meest van de tijd zo is. Johnny verveeld zich al een lange lange tijd.)

Johnny rekt zich uit en komt overeind, om nog een keer de programmering van de ruimtearm besturing door te nemen. ('wat is hier mis') mompelt hij terwijl voor de 10e keer langs de data scrollt. ('Ach stupid code') zucht hij terwijl hij het weer opzij legt. (Dit lijkt te veel op echt werk, iets wat Johnny al z'n hele leven probeert te vermijden.)

Hij gooit z'n data slate op z'n bed en kijkt in de spiegeling van de ruit naar zichzelf: redelijk vermoeit maar verder een intelligente en ja, voor dames zelf aantrekkelijke jonge vlotte man met half lang krullend haar en een scherpe neus. Johnny heeft altijd op het geld van z'n vader geleeft, het ene high society feest na het andere, af en toe een halve studie waar hij moeiteloos door de eerste jaren heen kwam, maar nooit de interesse om het door te zetten. Veel geld uitgegeven aan casino's en luxere huur dames om uiteindelijk weer bij z'n vader uit te komen voor meer geld. Op z'n 25ste vond z'n vader, Lorc McGrey groot handelsman en eigenaar van tientallen bedrijven dat z'n zoon maar eens moest gaan werken voor z'n geld en werd hem de deur gewezen. Dit was de grote omslag voor Johnny. Hierna heeft hij een paar keer kort gewerkt voor verschillende bedrijven, waar hij nooit heeft kunnen wennen.
Toen het geld voor de zoveelste keer weer eens op was rook hij het avontuur toen hij van z'n vader te horen kreeg dat DynCorp om intelligente technische mensen verlegen zaten voor een ruimte missie. Z'n vader, welke veel interest had gekocht in DynCorp wilde z'n zoon een functie geven binnen de laatste missie omdat hij het bedrijf misschien wel wilde kopen. Althans dat hoopt Johnny. Hij zou wel wat willen veranderen als pa het bedrijf heeft gekocht, en ook zeker een paar no brainers willen ontslaan.

Johnny gaat met z'n handen achter z'n hoofd op het bed liggen. (Nou ja, hoe dan ook. Als we terug zijn heb ik tenmiste weer wat geld. Ik weet nu al genoeg dingen die ik zou willen doen.)
Oh yes I heard you, but the question is, how does this profit me personally?
User avatar
Joseph
Posts: 603
Joined: 19 Dec 2008 11:04

Re: Prologue - Deep Sleep

Post by Joseph » 31 Dec 2008 15:33

Naast de enkele excentriekelingen die een kaartje naar hartje ruimte hebben gekocht om een nieuw avontuur tegemoet te treden zijn er tevens mensen die de mogelijkheden van het heelal willen ontdekken. Joseph is een van die opportunisten. Voor de Ourea Corporation doet hij onderzoek naar de grondstoffen in “het oneindige”.

Tijdens de meeting zag Joseph er niet anders uit als de andere wetenschappers. In een van die gangen die het schip rijk is heb je de hem, verzonken in gedachten of enthousiast pratend met een onderzoeker, gezien. Maar hij had wel oog voor de voorbijganger, een “Goede middag” of een glimlach van herkenning. Een Frans accent is nog een beetje te horen als hij snel pratend voorbij komt.

Opvallend is dat je nooit een teken van verveling of depressie in zijn gezicht zag. Hij was altijd netjes en “normaal” gekleed een overhemd en nette broek met een stel praktische bruine schoenen.

Op een van die dagen zat Joseph door een smal raam van het schip te kijken naar de aarde.

Het heelal is niet bepaald leeg als men soms denkt... meteorieten, astroiden en manen, genoeg ijzer en water om te overleven en verder te ontwikkelen. Uiteindelijk gaan we het heelal ons huis maken als er geen plaats is op aarde. Maar wanneer is het haalbaar? en waar moeten we onze grondstoffen vandaan halen?. We hebben enkele meteorieten kunnen scannen en een astroide met de apparatuur op het schip. De data lijkt ongekend nauwkeurig, en de hoeveelheden ijzer en andere mineralen die onder de platinagroep vallen lijken de meest positieve schattingen te bevestigen. Er zijn al enkele meteorieten aangestreept als rendabele mogelijkheid om te exploiteren. In de toekomst zal men in zekere mate onafhankelijk zijn van de aarde als de techniek zo blijft doorgaan. De mijnwerkzaamheden op asteroïden zullen simpel beginnen met een kleine basis en de grondstoffen zullen verwerkt worden op de deze basis. Er zullen dan ingewikkelder en efficientere boormachines en verwerking machines gemaakt kunnen worden van de ruwe materialen op de asteroide. Het kan niet snel genoeg beginnen.

Hij glimlacht naar de aarde.

Maar jij zal altijd het knapst blijven denk ik zo.

Joseph heeft zich opgeworpen als de man die zero-g voetbal toernooien organiseert en zicht als een fanatieke speler in alle sporten en spellen presenteert. Met zijn slanke nauwelijks gespierde lichaam lijkt dit enigszins tegenstrijdig.

Hij praat openlijk over “de penibele momenten onder de grond” , die vooral gaan over de praktische problemen van mijnbouw en afbraak van zo beetje alles. Over meer persoonlijke onderwerpen blijft hij kortaf. Het enigste wat duidelijk is dat hij in Canada woonde en al obsessief met zijn werk bezig was voor de missie. Desondanks toont hij zich wel geïnteresseerd in de verhalen van anderen op het schip
User avatar
Mick Fury
Posts: 336
Joined: 23 Dec 2008 19:07

Re: Prologue - Deep Sleep

Post by Mick Fury » 05 Jan 2009 16:37

Met een grote gaap rekt Mick Fury zich uit. De boomlange, zwaar gespierde, special-forces commando voelt zich al een tijd claustrofobisch aan boord van het vliegende koekblik. Het idee dat er buiten niets anders is dan, uhm, niets, is voor hem nog steeds een reden om zo snel mogelijk terug te kunnen naar de vaste grond.

Toen zijn meerderen besloten hem op deze trip mee te sturen was hij allereerst trots geweest. Zijn superieure snelheid en bouw hadden hem al in het verleden geen windeieren gelegd. Dit prestigieuze onderzoek zou hem "famous" maken en hij hoopte dat hij dan kon stoppen met zijn huidige werk. Hoewel hij er geen hekel aan had en eerder gezegd meer plezant vond, dacht hij toch na om maar eens een schone dame aan de haak te slaan om een gezin mee te beginnen. Dit avontuur kon hij misschien ook nog verwerken in een boek om nog eens flink wat bij te verdienen.

Maar voorlopig was het maar koud en donker hier in de ruimte, veels te weinig te doen en allemaal van die geleerde zonderlingen. Geen idee wat hij er mee aan moet. Er valt geen enkel gesprek met die lui te voeren over alledaagse dingen. Deze lui waren allemaal gespecialiseerd in hun eigen vakgebied en hadden geen idee wat er in de echte wereld speelde. De echte wereld was keihard, en niet steriel zoals een lab, of een bos. De echte wereld was oorlog, waar men elkaar vermoord om geld en macht. Mick heeft het grootste gedeelte van zijn leven al gewijd aan het uitschakelen van die mensen en was er trots op dat hij goed was in zijn werk.

Langzaam staat Mick op, rekt zich nog eens uit, en verdwijnt dan door de deur naar buiten. Tijd om z'n ochtend work-out te doen, blijft er tenminste iemand fit in dit koekblik.
Last edited by Mick Fury on 07 Jan 2009 02:41, edited 1 time in total.
Is it cuz I iz black?!
User avatar
Noah
Posts: 70
Joined: 16 Dec 2008 00:12

Re: Prologue - Deep Sleep

Post by Noah » 06 Jan 2009 00:02

Vol trots stapt Noah zijn cryostasis pod in. Jaren van mislukking met die dingen zijn voorbij gegaan maar dit keer gaat het lukken. De jaren van kritiek en opoffering van mens en dier zijn voorbij. Hoewel de media niets weet van de voorgaande mislukkingen is het toch iets wat knaagt, niemand neemt graag iemand anders zijn leven. Dit staat in de 10 regels. Toch hebben de resultaten van vandaag bewijzen dat HIJ het beste met mij voor heeft en het plan. Dat er soms opofferingen moeten zijn voor een groter goed heeft HIJ al meerdere malen bewezen. Dit moet goed gaan!

Met een grijns op zijn gezicht loopt Noah naar de pod. Tegen de tijd dat de rest ontwaakt en honger krijgt zal ik niet het laatste maar eerste avondmaal openen en iedereen welkom heten.
Katya
Posts: 31
Joined: 07 Jan 2009 00:48

Re: Prologue - Deep Sleep

Post by Katya » 07 Jan 2009 00:55

Met haar ogen gesloten drijft ze, compleet ontspannen, door de kamer. Wat kan een leven af en toe vreemde wendingen nemen.

Na de val van het communisme was ze een echte straatrat geworden. Mama was toen ze nog heel klein was naar Siberië verdwenen. Een politica met een uitgesproken, afwijkende mening werd niet op prijs gesteld door de partij, zeker niet als ze de vrouw is van een vooraanstaand en onderscheiden militair. Eerst kwamen er nog wel brieven, maar dat hield binnen een jaar op. Papa had ze een keer laten zien. Ze waren bijna zwart van de censuurstrepen.

Papa kon er nog wel voor zorgen dat de rest van het gezin uit de wind bleef, maar hij werd door zijn leidinggevenden op een zijspoor gezet. Toen de partij viel werd hij wegbezuinigd. Hij raakte in goede Russische traditie aan de drank. Hij kon het gezin niet meer onderhouden en ze brachten het grootste gedeelte van onze buitenschoolse tijd door op straat. Je leert jezelf verdedigen in zo´n omgeving, of je komt er niet. Haar broertje Vasily kwam er niet. Ze kon hem niet beschermen en dat achtervolgt haar nog. Ze was nu echt helemaal alleen.

Op de straten van Moskou was ze thuis. Vanwege haar integriteit paste ze niet in de verschillende groepen straatschoffies, ze weigerde het criminele pad op te gaan of in de prostitutie te belanden. Ze kon het wel met iedereen goed vinden. Andere kinderen kwamen bij haar om te praten over dingen waarover ze niet konden praten met de anderen in hun groep. Ze bleek ook erg goed te zijn met een mes. Dat kwam een aantal keer goed van pas. De kinderen waren niet de enige die zich ophielden op straat. Om wat geld bij te verdienen liet ze zichzelf als bodyguard inhuren. Van een onopvallend meisje verwacht je niet dat ze voordat je met je ogen kan knipperen een mes op oncomfortabele plekken steekt. Met haar verdiende geld wilde ze haar droom waarmaken; naar Amerika, geld verdienen, uit deze ellende weg.

Ze leerde zichzelf Engels uit wat oude tijdschriften en waagde de grote reis. Eenmaal in Amerika aangekomen bleek een verblijfsvergunning, of zelfs het staatsburgerschap een heel stuk moeilijker dan verwacht. Om toch te kunnen blijven en Amerikaanse te worden besloot ze het leger in te gaan.
Haar eerste tour was redelijk vrij van noemenswaardige gebeurtenissen. Ze verwierf het staatsburgerschap en besloot te blijven dienen. Met de mogelijkheden die het leger haar boden ging ze studeren. Ze studeerde Theologie en Humanistiek. Ze gaf de voorkeur aan geen enkele religie.
Na haar afstuderen en haar bevordering tot Luitenant bleek ze toch nog niet klaar met het studerende leven. Ze wilde graag intensiever met mensen werken en pakte een studie psychologie op die ze met goed gevolg afronde.

Inmiddels was de oorlog in Irak uitgebroken en werd ze uitgezonden. Vanwege haar theologische achtergrond werd ze als Chaplain ingezet, een van de eerste vrouwen in deze rol. In Irak zag ze veel mis gaan. Ze had uitgesproken kritiek op de gang van zaken. In tegenstelling tot haar moeder in Rusland werd haar mening in Amerika wel meegewogen. Ze werd na haar promotie tot Kapitein benoemd bij de Militaire Ethische Commisie. Vanwege haar standvastigheid groeide ze uit tot een steeds belangrijker onderdeel van de commissie.

Omdat ze nog vrij jong en gezond was werd ze benoemt tot hoofd van de toezichthouders van het DynCorp Cryostasis Space Programme. Ze gaat deze run zelf meemaken. Straks zal ze in een van de Cryogenics tanks verdwijnen, maar voor nu drijft ze door de kamer, compleet ontspannen, met haar ogen gesloten.
User avatar
Justin Time
Posts: 509
Joined: 03 Jan 2009 19:20
Location: [||||||..........]

Re: Prologue - Deep Sleep

Post by Justin Time » 07 Jan 2009 21:50

''KICKASS!!!!'' De natte droom van iedere speakfreak werd werkelijkheid voor Justin toen hij te horen kreeg dat hij de piloot van de shuttle zou zijn. Ondanks dat hij nog nooit eerder deze eer op zich mocht nemen werd hij geselecteerd. Door honderden uren ervaring in de simulator gecombineerd met zijn militaire training en reputatie werd hij door de overheid naar voren gebracht.

Enigszins onverwacht was dit wel. Justin staat bekend om zijn voorliefde voor snelle machines; auto's, motoren en vliegtuigen. Een aantal van deze technische hoogstandjes zijn door hem persoonlijk om zeep geholpen. Een van de grote nadelen van Justin; als iemand zegt dat de max van deze auto op 200km/u ligt, probeert hij deze op 250km/u te krijgen...met alle gevolgen van dien. De militaire training heeft hem echter getransformeerd van een roekeloze knul naar een man die zijn sterke punten beter weet te benutten.

Als kind was Justin al voortdurend bezig met voertuigen: Zijn step pimpen, brommers opvoeren, illegale races op verlaten industrieterreinen en vliegen met sportvliegtuigen. Daarnaast had hij een voorliefde voor alles wat een adrenalinekick kan veroorzaken zoals skydiven en bungeejumpen. Zijn grens ligt tegenwoordig echter vrij hoog; hij valt bijna in slaap tijdens bungeejump sprong.

De ruimtetrip is de enige reden dat Justin deelneemt aan deze missie. Het hele onderzoek kan hem eigenlijk niet zo veel interesseren en hij weet er dan ook vrij weinig van; misschien nog een reden dat juist hij de piloot werd van de shuttle; zalig zijn de onwetenden, zaliger zijn de onwetenden die geen vragen stellen...
Turbo! Turbo!
User avatar
BioTech
Beheerder
Posts: 3734
Joined: 15 Dec 2008 22:54

Re: Prologue - Deep Sleep

Post by BioTech » 08 Jan 2009 12:12

Bij bewustzijn komen werd door stasis proefpersonen beschreven als drijvend in een warm bad ontwaken. Daar blijkt niets van waar te zijn. Het eerste wat je voelt is de kou. Je botten lijken van ijs, de lucht die je inademt snijdt door je longen en je hele lichaam voelt bevroren aan. Volgens de beschrijving zouden de warmte-elementen in de stasis pod voor een aangename geleidelijke stijging in temperatuur moeten zorgen. Het enige geleidelijke is het besef dat op sommige plaatsen je lichaam niet onmogelijk koud maar slechts verdovend koud aanvoelt. Geen warmte, nergens warmte, maar een paar plaatsen met net iets minder kou. Seconden, minuten, uren? Wie weet hoeveel tijd er verstrijkt in de duisternis terwijl tintelingen en pijnprikkels je steeds meer richting het ontwaken duwen. Wegdrijven terug naar de duisternis is verleidelijk, maar je eigen lichaam martelt je naar bewustzijn.

Wanneer je eindelijk de kracht vindt om je ogen te openen lijken die ook bevroren. Wit, ijs, het is alles wat je ziet. Angst grijpt om zich heen, maar je lichaam is niet in staat om te bewegen. Er verstrijkt weer een eeuwigheid, alleen in het donker. Blind? Je hersens lijken ook bevroren, herinneringen en denkpatronen komen in horten en stoten. Paniek verstoort iedere gedachte, geen kracht, je lichaam beweegt niet, je ogen zijn verwoest. Ergens vaag is er de herinnering aan een briefing, wie weet hoe lang geleden. “De deksel op iedere pod bevriest tijdens het proces, dit belemmert het zicht. Paniek, desoriëntatie en de andere bijwerkingen vormen in combinatie met dit proces een ongemakkelijke periode na stasis.” De woorden lijken relevant, ze zijn eindeloos herhaald, geïndoctrineerd. Waarom herinner je ze nu? De verbinding met de huidige situatie ligt net buiten bereik van je lome gedachten.

Het ijs op je ogen lijkt te smelten en licht overspoelt je compleet. Van duisternis naar verblindend licht, zwart wordt wit, maar vormen en kleuren ontbreken. Het is niet te peilen hoe lang je in die houding blijft, alleen met hakkelende gedachten, wanneer vormen en kleuren langzaam terug beginnen te komen. Details zijn er nog niet, maar de vertrouwde beelden van de shuttle waar je maanden in hebt gereisd komen terug. Ruwe vormen worden zichtbaar en je gedachten gaan een versnelling hoger.

Na een tijd glijdt er iets langs je polsen en enkels. De druk waarvan je niet eens wist dat die er was verslapt, alsof de python die om je ledematen gewikkeld zat wegglijdt. Een zachte duw in je rug en je lichaam beweegt naar voren. Het moment waarop je beseft dat je slap bent, je lichaam niet reageert maar wel naar voren wordt geduwd is hels. Angst om te vallen, paniek om door je benen te zakken wanneer je op eigen kracht moet staan slaat om zich heen vlak voordat je je beseft dat je gewichtloos bent. Er is geen zwaartekracht, je lichaam drijft langzaam, heel langzaam, uit de pod de shuttle in.

Je kijkt om je heen terwijl het gevoel in je lichaam langzaam terugkomt. Er drijven andere vormen om je heen. Lichamen gehuld in jumpsuits, hun ogen tasten jou af zoals jij hen bekijkt. Namen en herinneringen komen terug tegelijk met controle over je lichaam. Hoofdpijn, duizeligheid, misselijkheid, desoriëntatie, bloedneus, droge mond, kramp, spierpijn, iedereen lijkt geplaagd te zijn door bijwerkingen terwijl ze ronddrijven. Iedereen is ontwaakt uit stasis, elk lichaam vertoont tekenen van leven; vingers bewegen, ogen kijken rond, zacht gekreun of een verkrampte beweging.

Raffi klapt dubbel en begint uit volle macht over te geven. Maandenlang in jungles, blootgesteld aan de elementen, ondervoed en smerig overleefde hij zonder enig lichamelijk ongemak. Gedreven door zijn zoektochten leek hij onkwetsbaar. Zijn lichaam was onverwoestbaar, maar hier, ver weg in de koude ruimte, is zelfs zijn limiet bereikt. Rode wolken schieten uit zijn keel de ruimte door. Tomatensoep, het laatste maal maanden geleden, drijft rond, kleine belletjes ontsnappen aan de grote vorm en kiezen hun eigen richting. Draadjes van het vlees blijven tussen zijn tanden hangen. De synthetische bijsmaak en chemische geur herinneren iedereen aan de lange medische kuur die ze ondergingen voor de stasis.

De vreselijke geur van voedsel, maandenlang vastgevroren in het menselijk lichaam, en de chemische lucht in combinatie met zijn eigen bijna onmogelijk te onderdrukken misselijkheid worden ook Noah teveel. Het zien en ruiken van Raffi’s probleem duwt ook hem over de rand en hij begint over te geven. Dit schouwspel van twee verkrampende, kotsende passagiers claimt een laatste slachtoffer. Joseph was dan wel nooit ziek, had nooit een kater en nooit problemen met smerige dingen, maar hij heeft ook nog nooit twee mensen over zien geven in zero-g terwijl hij zelf misselijker is dan ooit. Na even droog kokhalzen creëert ook hij een stromende fontein van halfverteerd voedsel.

De rest van de passagiers is geplaagd door misselijkheid en andere bijverschijnselen maar weet zich in te houden. Nul sterfgevallen, een nieuwe doorbraak, en ondanks dat een gedeelte van de groep denkt dat sterven beter was geweest dan hoe ze zich nu voelen, is er ook opluchting.

Als je rondkijkt in de shuttle waarin je maanden hebt geleefd valt het direct op dat er dingen veranderd zijn. Zelfs in je huidige staat merk je verschillen tussen de plek waar je ging slapen en waar je nu wakker bent geworden. Het is onmisbaar, er is veel gebeurd tijdens je slaap.

Het eerste wat je opvalt zijn de tientallen kleurrijke vlekken die overal rond lijken te zweven. Afgezien van de maaginhouden van sommigen van jullie is er meer, veel meer. Als bloembladeren, opgetild door de wind, vliegen er overal felgekleurde kleine vormen rond. Dode vlinders en overleden tropische insecten dwarrelen rond als een kruising tussen sneeuwvlokken en confetti. Raffi ziet een paarse kever, wild om zich heen slaand met alle poten, langs zijn gezicht dwarrelen. Hij lijkt de enige uitzondering, de rest van de insecten is dood. Vlindervleugels zijn lang geleden op gehouden met flapperen, een bewegingloze spin wordt gevolgd door het draad dat hij spinde in de hoop ergens houvast te vinden. Vooral spinnen zijn talrijk, het sierlijke gekronkel van de plakkerige draden achter hen zorgt voor een bijna onzichtbare kielzog die aantoont waar ze vandaan komen.

Wanneer je blik naar Raffi´s werkhoek gaat is duidelijk hoe de dieren los zijn gekomen. De belichting lijkt aan die kant van de shuttle niet te werken, maar flitsen verlichten de chaos. Knipperend licht laat je ronddrijvende glasscherven zien, het kabinet wat vast zat genageld aan de muur is half eraf getrokken. De rechte vorm is nu niet meer dan gebogen en gewrongen metaal. Achter het kabinet is een van de platen die de elektronica verborg losgescheurd. Een grote bijl zit diep in de kwetsbare apparatuur begraven. De aluminium steel steekt als een beschuldigende vinger het schip in, wijzend naar de net ontwaakte reizigers. Vonken schieten in een willekeurig patroon af en toe vanuit de moederborden, geleiders en chippen de shuttle in. Dit kan geen ongeluk zijn. Een dergelijke bijl was niet eens aan boord van de Somnus.

Starend naar de cockpit, langs de regenboog van minuscule lijkjes is een ander kleurrijk schouwspel te zien. Honderden lampjes, schermen en knoppen knipperen, smekend om aandacht. Duidelijk is het diagnostische scherm naast de stoel van de piloot, waar een aantal rode regels op knipperen. Aan de andere kant licht ook het communicatiepaneel fel op, groene regels wisselen elkaar af. De kalender staat heel groot op het main screen, zichtbaar zelfs vanuit de stasis ruimte. December 21st, 2013. Jullie hebben zeven maanden geslapen.

Vanuit een koptelefoon, zwevend in de cockpit, het snoer vastgeplugd in een console ergens verborgen tussen de apparatuur klinkt bijna onverstaanbaar zacht een smeekbede “…vergeef me...ik kon het niet…het spijt me zo…ik kon het niet…vergeef me...alsjeblieft reageer…ik moet weten dat jullie me vergeven...ik kon het niet...” De zoektocht van de spreker naar vergiffenis is op deze afstand van de koptelefoon niet meer dan gefluister. De dik benadrukte klinkers zijn onmiskenbaar een Russisch accent.

Na deze chaos tot je genomen te hebben voel je je in staat door het schip te bewegen. De handvaten overal heb je na maandenlang oefenen onder controle, je kunt je zelfs in je verzwakte staat moeiteloos verplaatsen door het schip. Je voelt je lichaam sterker worden, warmte terugkeren en de bijwerkingen langzaam verslappen.

Dat was een Stamina + Composure roll voor iedereen tegen de side-effects van stasis. Mensen die niet kotsen hebben het gehaald. Ondanks een aantal met Natural Immunity onder jullie waren de resultaten dramatisch. Roleplay die schaamte maar eens!

Zo, daar gaan we!

!!!DEADLINE DONDERDAG 15 JANUARI 1200!!!
Blaat?
Locked